A Play of Space I

Elke Van Der Kelen, 2023

Concept & realisation: Elke Van Der Kelen
Co-production: C-Takt, Werktank, with the support of the Flemish Government

A Play of Space I is an installation that connects architecture, movement/theatre and robotics. As humans we often have an unconscious relationship with the spaces that we enter and use. And yet space has quite an impact on the way we move, the way we feel and the way we act. Through the installation, I would like to question this relationship, manipulate and show it. Space itself is something we cannot grasp. It is that what is in between. It is only with the use of that what is surrounding it that we can try to capture it, manipulate it, make it visible.

Imagine ten walls moving very slowly through space. Together they move through different configurations.
A choreography that opens, closes, divides, hides, embraces space. The walls relate to each other and the emptiness that surrounds them. The audience is invited – has no other choice then – to take part in this silent space dance. The public will have to relate again and again to the new space that is slowly unfolding.Sometimes wide and then narrow, sometimes a lot of small spaces or one big space, sometimes chaotic and then again very geometrical. The walls will move independently through space. With the help of an autonomous operating system, the walls will follow a previously designed pattern. By making (discrete) use of robotics it will feel like space is manipulating itself. The installation is looking for slowness and simplicity; the public is invited to meditate in, with and about space.

A Play of Space I is een installatie die architectuur, beweging/theater en robotica met elkaar verbindt. Als mens hebben we vaak een onbewuste relatie met de ruimtes die we betreden en gebruiken. En toch heeft ruimte een behoorlijke impact op de manier waarop we bewegen, de manier waarop we ons voelen en de manier waarop we handelen. Door middel van de installatie wil ik deze relatie in vraag stellen, manipuleren en laten zien. De ruimte zelf is iets wat we niet kunnen vatten. Het is dat wat er tussenin zit. Alleen met het gebruik van dat wat eromheen is, kunnen we proberen het vast te leggen, te manipuleren, zichtbaar te maken.

Stel je tien muren voor die heel langzaam door de ruimte bewegen. Samen bewegen ze zich door verschillende configuraties.
Een choreografie die opent, sluit, verdeelt, verbergt, de ruimte omarmt. De muren verhouden zich tot elkaar en de leegte die hen omringt. Het publiek wordt uitgenodigd – heeft geen andere keuze – om deel te nemen aan deze stille ruimtedans. Het publiek zal zich keer op keer moeten verhouden tot de nieuwe ruimte die zich langzaam ontvouwt. Soms breed en dan smal, soms veel kleine ruimtes of één grote ruimte, soms chaotisch en dan weer heel geometrisch. De muren zullen zelfstandig door de ruimte bewegen. Met behulp van een autonoom besturingssysteem zullen de muren een eerder ontworpen patroon volgen. Door (discreet) gebruik te maken van robotica zal het voelen alsof de ruimte zichzelf manipuleert. De installatie is op zoek naar traagheid en eenvoud; het publiek wordt uitgenodigd om te mediteren in, met en over de ruimte.