Reverse Blinking

Beeld je in dat je met je hoofd gevangen zit in een fototoestel. Het is er pikdonker. Enkel als de sluiter open en dicht gaat zie je in een flits de wereld. De sluiter beweegt zo snel dat niets tijd heeft om te bewegen. Je ziet mensen als bevroren figuren, hele straten als onbewogen momenten. Alles waar je je blik op richt, krijgt het karakter van een foto. Een herinnering. Iets dat ooit geweest is, maar nu niet meer is. Leven als een soort dia-show.

Je zet het toestel als een bril op je neus, met voor je ogen twee klepjes die heel snel open en weer dicht gaan. De blik die je ogen gedurende die fractie van een seconde kan werpen op de buitenwereld, wordt daarna nog even vastgehouden. Passerende auto’s, bewegende mensen, een voorbijvliegende vogel… Heel even staat de hele wereld gewoon stil voor jouw ogen. Geen virtuele realiteit die je wil doen geloven dat ze echt is, maar de echte wereld die voor enkele seconden een foto wordt. Met een knop kan de toeschouwer zelf de plaatjes open en dicht doen. Hij kan de frequentie bepalen, maar niet de snelheid (sluitertijd) waarmee de plaatjes op en dicht gaan.

Reverse Blinking is onderdeel van een serie kunstwerken, waarin de kunstenaar probeert om video-en fotografische effecten toe te voegen aan onze natuurlijke manier van kijken. De brillen manipuleren de werkelijkheid zodat de echte omgeving om ons heen er volkomen onwerkelijk uitziet, alsof het een foto of een afbeelding is. Door dit te doen, laat de bril ons zien in welke mate onze samenleving wordt gedomineerd door beelden.