The Abysses of the Scorching Sun

Nicky Assmann, 2018

Research & concept: Nicky Assmann

Sound composition: Joris Strijbos

Realisation: Nicky Assmann, Jeroen Molenaar, Spectro Productions, Joris Strijbos, Daan Johan, Dieter Vandoren, Christian Friedrich, Joep de Jong, Joris Rockx

Co-production: Werktank / With support of The Creative Industries Fund NL & The Flemish Government

Previously
2018 - Wood street Galleries, Pittsburgh (USA)

In her new kinetic light installation ‘The Abysses of the Scorching Sun’ Nicky Assmann refers to the ideas of the earth and the sun as a perpetuum mobile, the passage of time, the finite and the infinite, the global warming and changing climate of our planet, how we humans are part of this earthly existence, and how accidental and ephemeral our existence is when compared to the cosmos. In this creation the artist was inspired by the early work of kinetic light art pioneer Thomas Wilfred.

The installation is a light machine which is pointed towards the sun and follows its trajectory by using a sun tracer. Its telescope traces the path of light and moves slowly, almost invisibly, throughout the day. The machine is based on the concept of a sun dial, but instead of indicating time, it projects light back to the sun. The light travels through several reflective and diffractive elements before projecting its rays onto the white walls of the space. The visuals move throughout the space as the installation follows the sun and is accompanied by a score composed of perpetual drones.

The different cycles lead to an ever changing prismatic colored visual output, that, together with the moving wheels and cones, is reminiscent of the eye of a storm. It is the calm before the havoc, the moment prior to reaching a state of entropy.

In haar nieuwe kinetische lichtinstallatie ‘The Abysses of the Scorching Sun’ verwijst Nicky Assmann naar de aarde en de zon als een perpetuum mobile, het verstrijken van de tijd, het eindige en de oneindigheid, de opwarming van de aarde en het veranderende klimaat, hoe wij als mensheid deel uitmaken van dit aardse bestaan, en hoe toevallig en kortstondig dat bestaan is, vergeleken met de kosmos. In deze creatie was de kunstenares geïnspireerd door het vroege werk van lichtkunst pioneer Thomas Wilfred.

‘The Abysses of the Scorching Sun’ is een lichtmachine, die zich naar de zon richt en haar baan volgt met behulp van een zonnetracker. Haar telescoop volgt de weg van het licht en beweegt zich langzaam en haast onzichtbaar, gedurende de dag. De machine baseert zich op het concept van een zonnewijzer, maar in plaats van de tijd aan te geven kaatst ze licht terug naar de zon. Het licht reist door verscheidene reflectieve en diffractieve optische elementen voordat het zijn stralen op de witte wanden van de ruimte projecteert. De beelden bewegen zich door de ruimte, terwijl de installatie de zon volgt en wordt begeleid door een compositie van immer durende dronegeluiden.

De verschillende cycli van de bewegende delen leiden tot een steeds veranderende prismatische visuele output, die doet denken aan het oog van een storm. Het is de kalmte voor de storm, het moment voorafgaand aan het bereiken van een staat van entropie.